Wikajusowa jazda

Tak, chyba muszę wystartować trzeciego bloga, obok tego, który czasem jeszcze stara się trzymać jakiś poziom. Obok fotkowego który rzadko uaktualniany, ale też pokazuje się z dobrej strony. Stworzę coś na kształt denny.wikiyu.net, czy bo ja wiem... debilizmy.wikiyu.net? Sam nie wiem jak to nazwać, chodzi o miejsce w którym będę mógł się wyżalić jak znowu mnie najdzie taka myśl jak teraz. Kiedy nawet google zamula. Kiedy znów poświęcam się tylko po to by potem złapać doła.

Wiecie jak to jest? Kiedy przyjaźnicie się z kimś, jest mu czy tam jej źle, to zachowujecie się jak przyjaciel - pomagacie, podnosicie na duchu i czujecie w sobie takie wewnętrzne spełnienie, wiecie że robicie dobrze i to was nakręca do działania. Czujecie energię, możecie pracować za czterech. Aż w końcu nadchodzi taki dzień że taka osoba stanie na nogi, ułoży jej się jakoś i ... im jest jej lepiej tym wam przez to jest gorzej. Zaczynacie odczuwać frustrację, jest wam po prostu źle, a do tego brakuje wam motywacji do działania, czujecie się niepotrzebni, robicie masę głupot do jakich potem wam jest ciężko się przyznać...

Wiem, to jest chore. W ten sposób przyznaję że do własnego szczęścia potrzebuję nieszczęścia przyjaciół, jak i na odwrót - szczęście przyjaciół powoduje że ja czuję się nieszczęśliwy. To jest chore, ale taki jestem, że lubię pomagać innym z ich problemami, bo wtedy sam potrafię sobie też poradzić ze swoimi. Lecz prędzej czy później zawsze każdemu znów zaczyna się układać.